Paradepaarden en werkpaarden

Tussen het kaartjes verkopen en poffertjes bakken door op de Parade, heb ik natuurlijk ook nog wat voorstellingen gezien. Voor degenen die nog naar Den Haag, Utrecht of Amsterdam gaan en wat tips nodig hebben, lees gewoon deze synopses even door.


Ellen ten Damme en Sven Ratzke: On the rocks

Liedjesprogramma dat het Duitse nachtclub-gevoel oproept, zonder dat je daar ooit geweest hoeft te zijn. De capabele muzikanten en het goed geconserveerde lichaam van Ellen doen waar ze goed in zijn: muziek maken.

Language no problem.

Zep projecten: Ik hou het hier niet meer uit!

Bij de kassa beter bekend als 'die met Lieke van Lexmond.' En je kan haar zien hoor, zoals je haar nog nooit hebt gezien. Over een gezin dat in Bulgarije een nudistencamping wil beginnen, maar ondertussen niet alleen de burgemeester, heimwee en bureaucratie tegen het vege lijf loopt, maar ook elkaar. Bevat naast Lieke ook een leuke man met een plaksnor.

Het Perron

Mooie, beeldende voorstelling. Wachten op een station zal niet snel hetzelfde meer zijn; als je goed kijkt, heeft alles een verhaal. Afscheid, ontmoetingen, luidruchtige meisjes in korte rokjes en tasjesdieven die versneld op een vertraagde trein wachten.

Language no problem.

Super Magnifique

Als ik komische horrorvoorstelling lees, wil ik er heen. Maar absurdistisch disfunctioneel gezinsdrama is wellicht een betere omschrijving. Niet ieders kopje thee, ongeschikt voor kinderen (tenzij je de frase 'oma heeft een banaan in haar kut' nog wekenlang wil horen, thuis), maar ik vond hem zeker het bekijken (ervaren) waard. Elfje!

Sammi & the Highwaymen

Zie eigenlijk Ellen ten Damme en Sven Ratzke, maar dan met oude countryliedjes vertolkt door Ricki Koole, toegelicht door Leo Blokhuis. Dus capabele muzikanten en het goed geconserveerde lichaam van Leo doen wat ze etc. etc. Gezellig aangekleed met elpees, vloerkleedjes en banjo's. Als je niet van countrymuziek houdt, niet gaan.

 

Andre Gingras' Danceworks: KnockOut!

Dansvoorstelling, of liever gezegd dansdialoog van twee Danceworkers. Over boksen, strijd en dromen. Indrukwekkende lijven (was wel het thema, deze Parade) die minutenlang touwtje springen zijn altijd leuk om naar te kijken. Ook als ze dat doen tussen een berg betekenisloos afval.

Language no problem.

De Geluk is een cadeau show

Beetje zoals pizza. Makkelijk maar wel lekker, hapt vlot weg. Grappig, en soms ook aandoenlijk. Ik heb ademloos genoten toen Art Jan een liedje zong in het Fries. De boodschap dat je eenzaamheid kan verdrijven middels gezelschap, oftwel iets delen met 'de hele bubs', wordt door je strot gedouwt als een WNF-guerilla strijder die op de Lijnbaan lobbiet voor leden. Dat had voor mij niet gehoeven.

Rob en Emiel: 10

Illusionisten-show. Wel knap, maar ik ben niet zo van de kaartentrucs en op mysterieuze wijze legitimatie-bewijzen lezen. Leuk voor kinderen. Ze houden alleen niet zo van kinderen, die stellen namelijk lastige vragen en willen in mouwen kijken en zo.

Rayhana

Een verhaal, een hamam die naar eucalyptus ruikt en halfnaakte dames die ter plekke gewaxt een gewassen worden, wat wil je nog meer? Prettige voorstelling met veel inkijk, vooral in de levens van de Arabische vrouwen. De gesprekken die zij voeren in het badhuis gaan over maagdenvliezen, valse schoonmoeders en het valse Europa dat hun mannen opslokt.

Shatzy

Heeft niet veel indruk gemaakt, want ik kan me tijdens het optypen van dit stukje weinig meer herinneren van Shatzy. Oh wacht. Een man op een wc die een gesprek voert met een telefonische enquetrice in een strak pakje die wel mooi kan zingen. Geloof ik.

Herman in een bakje Geitenkwark.

Een voorstelling met zo'n titel verdient het om gezien te worden. Ik heb gelachen, maar ik ben een sucker voor acapelle zanglijntjes en grappige mannen. Over

genante dromen, Bertje (dus niet Herman) en smoothies. Meer Parade dan dit kan niet.

Kijkjenou?!

Wil je depressief naar uit de tent komen, ga naar Spinvis. Wil je blij naar buiten, ga dan naar Kijkjenou?! Getalenteerd jazz-trio en hun hond horen overal

jazz in. In antwoordapparaten, navigatiesystemen en youtubefilmpjes van koeien. Hier word je gewoon blij van.

Language no problem.

Bruurs

Over twee jonge broertjes die alleen een radio hebben en een tafel. Zij vermaken zichzelf en elkaar door hiermee verhalen te verzinnen. Misschien lag het aan mij, maar ik vond het niet zo spannend. Het programmaboekje beloofde zwetende mannenlijven en tl-verlichting. Toch al niet de beste combinatie, gelukkig viel dat van die mannelijven wel mee. Wel dode kamerplanten en tl-verlichting.

Verhalensupermarkt

Lekker tussendoortje halen bij de supermarkt. Ik was biefstuk, maar dat hoef je niet persoonlijk op te vatten. Lief verhaaltje over het wel en wee van producten die staan te wachten in hun schappen tot zij uitgekozen worden. Met opstandige bruine bonen en potjes kinderpindakaas.

De Vaak-Hier show

Met een man verkleed als Fakir (Vaak-Hier, Fakir, snap je'm? dat is wel een beetje het niveau van de show) en zijn fluitspelende side-kick. Beetje flauw, maar stiekem heel geinig. De show met one-liners, kunstjes en geluidseffecten met hier en daar een muzikaal intermezzo is een gezellige manier om twintig minuten door te brengen alvorens je op de Juicy Sisters te storten.

Language no problem (even vragen)

Salon de Coupe

De plek voor malle ijsjes. Ik ben niet verder gekomen dan chococola, koffie-cardemom en Black Russian Coffee (na mijn kassadienst uiteraard), maar kan het iedereen aanbevelen. Ook bij slecht weer.

Zweefmolen

Doen. Omdat het kan, omdat het leuk is en omdat de laatste zweef (compleet met rook, gedoofde lichten en een Duits porno-muziekje) legendarisch is. Het is ook fijn om gewoon een half uurtje naar ouders met hun gillende kinderen in de Zweef te bekijken. Vader breed lachend in een bakje met die kleine op schoot, terwijl mama buiten het hekje het schouwspel met haar mobiel staat te filmen.

Amaro in de Katrina

Sinds de beste man mij een zelfgemaakte bonbon in mijn mond stopte, ben ik verkocht. Eten bij Amaro in zijn zelfgebouwde kerk die naarmate de Parade vordert steeds voller komt te hangen met allerhande religieuze afbeeldingen, visnetten en zijn roze fiets. Omdat het kan en omdat het lekker is. Andere aanrader is Lust met lekkere pastaatjes, zelf poffertjes bakken bij Au Gwen Marie en Soul Food, waar de kassa haar nodige groentetjes vandaan plukte. Maar met een diner-bon smaakt alles lekker.

Stille disco

Sssst! Niet kletsen, koptelefoons op en dansen! Ook hardwerkende kassameisjes willen wel eens kooidansen.

the Longest Weekend

In Rotterdam seasons can go by without anything happening, and then your diary hits a weekend with not enough hours in a day to complete your full schedule. On Thursday I was a very hard working volunteer for the coproduced opening of IABR, Luchtsingel and Motel Mozaique. My job was to drag folding-tables across a parking-lot, to make it look cozy for the official opening ceremony which included ribbon-cutting, balloons and a flashmob of Robins and Batmen. Yes, I just used the words 'parking-lot' and 'cozy' in one sentence. After all the heavy lifting, dragging, coffee arranging, spell checking, explaining the purpose of the Luchtsingel to the security and first aid people,  and kitchen cleaning (the work of a volunteer is never done), came my favorite part of the day; the balloon cutting. Releasing a net filled with dozens of colorful helium-balloons should be on anyone's bucketlist. It was just as impressive for the large group of serious-looking mature architects, as it was for their four-year old daughters. I couldn't resist slicing open a leftover balloon and inhaling the helium, making me sound like a Donald Duck character. I don't do drugs, but I'm a sucker for a good dose of helium.

view Pschorry

Friday was one of those days that I could fall in love with Rotterdam all over again. The weather cleared after the unpredictable showers of Thursday and even the sun decided to take a look at what was going on on Motel Mozaique territory. The 2-day festival of music, culture and performance comes with a surprise-guarantee, some more pleasant than others. I went to see Blaudzun. Twice.

Enjoyed the marvelous view from the 18th floor of the Hofpoort, at cafe Pschorry. Even a phonecall telling me I was rejected for an internship, didn't damage my mood, because I had my eyes on a bearded Wunderbaum Eskimo. He was singing about mountains in the snow, on a temporary stage built on top of an abandoned trainstation, surrounded by an approving audience who had to wear shades against the bright sunlight. Rejection, schmection, just let me get back to my MoMo-bubble. Biggest surprise must have been 120 Days, where I danced my socks of amidst a small crowd in good-old Rotown. After this electronic trip, the lost Hanson brother with the smokey wiskey voice of Jamie in the Gouvernestraat was a bit, well, common.

Torre en zijn Staat

The saturday was a bit of an option overdose with MoMo day 2, a street musician festival and RecordStore Day. So I let other people decide for me and just tagged along, giving myself the chance for unscheduled encounters. And it was good, solid fun. From the Hema, to the Velvet and back to square 1, the Schouwburgplein. It's still the heart and soul of the festival, where one can type an old fashioned letter, climb into a big white plastic ball whilst simultaneously listen to 'De Staat'. That evening the rain threw a curveball into my volunteering duties, arriving completely soaked at my post. Luckily I can improvise as good as the next girl, and did what everyone would do: pulled down my tanktop and wear it as a skirt. Obviously I can dedicate a few lines to the praise of Patrick Watson, but I'll only say this: if Patrick Watson was a religion, I would be a believer. More credits go to the 'Dennis' character in my Artez-encounter; a one-on-one theater thingie which left me thinking about myself, my analytical view on life and the purpose of sharing. I got some good chocolate out of it as well.
It's a good thing I wrote this blog in the train yesterday, as I came back from Brussels where I just spent a day with Anastasia, my Belarusian friend, because this Monday is a bit dark. It's not just the famous black hole you fall into after a good holiday, or in this case an amazing weekend. It's also the blankness of my ever empty diary, due to an almost uninterrupted streak of unemployment, which after one year finally seems to get the better of me. For now, I'll hope for more weekends like this last one.

the IFFR bubble

I wrote about this before, a couple of times actually, the IFFR bubble. It's very hard to explain to non-IFFR people. And Volkskrantdag visitors don't count, simply because they don't have to suffer for their tickets. There, I said it.
I made an attempt to explain the feeling to a friend: "I have no sense of time anymore," I showed him my hand which had various notes and the present weekday and date written on it. "Cycling back and forth to town, rain or snow, has no impact. My Christmascards are still on top of my cupboard, unopened mail piles up. I'm walking on my last legs and my mind is in real-life-oblivion." My friend responded that it must be like being high. Honestly, I wouldn't know, but I'll take his word for it.
I stopped doing laundy, washing up, writing application letters or returning my mothers phonecalls. My choice of clothes is reduced tot a standard uniform that involves the yellow keycord, a skirt, sneakers and legwarmers. My phone tells me I still have 4 'new' voicemail-messages, which have to wait another week. Instead I go from my subco-shift (coordinating the box-office which involves a lot of problemsolving and super-last minute ticket selling for sold out screenings) to an obscure film in one of Rotterdam's cinemas and back. Some films are worth watching, others worth getting some eye-shut in and a few worth remembering. And in this process, that I share with another 800 volunteers and 274.000 visitors, it's every man for him or herself. In order to survive you have to maintain a certain amount of selfishness. Until it's well past midnight and everybody gets together in the cozy, smoky livingroom of Hotel Central. Even though it's been a few hours since I got my coat and told everyone I was really going home... This has nothing to do with a lack of spine, but more the combination of red port with ice and enjoying time spent with lovely people whom I won't be seeing for a while. These type of festivals are like children's camps, but for grown-ups. Responsibility doesn't matter as much: that's how you end up behind a button on IFFR's own version of 'Take me out'. And get chosen.
That's IFFR: all consuming, simultaneously energetic and tiring, exciting and exhausting; a life reduced to a flowchart. Maybe it's more a black hole than a bubble.
The black bubble ended a couple of days ago and I'm still showing signs from post-IFFR exhaustion. You know this when you try to stick your keys into an ATM-machine, still live of leftover lunch-package sandwiches you put in your freezer (I'm unemployed people!) and the mere thought of watching another film (Cinerama or not) gives you the shivers.
Can't wait till next year!

To Flee (naar Vlie :) )

Vlieland gets lost in translation, so there is pun intended in the title of this blog. I was honored to be a part of the Easter-fest that took place on a tiny island in the north of the Netherlands. The young festival of 'into the great wide open' decided it was a good idea to spent the holiday weekend on Vlieland, in the appreciated company of good bands, splendid cooks, charming kite-builders and befriended volunteers. It's a seven hour journey (eight if you travel back via Meppel, Lelystad and Utrecht on your way to Rotterdam, but that's a whole other story), but as soon as you get on the boat (I said it was on an island, so yes, traveling involves a boat) even I relax. It forces even the most wound-up, busiest of people (like me) to chill out, feel the wind, smell the sea and drink some local licor. Vlieland can be seen as an escape from everyday life; to Flee or not to Vlie.
Now here's why Vlie is special, everything makes you smile. Example: when I was in the shower, two male campsite-workers where in the girls showers next to mine, singing. With chairs and cups of tea. I'm not sure what Rihanna and Jesus Christ Superstar have to do with chairs and showers, but to them it was a plausible combination. I could have gotten annoyed that my privacy was violated and that in their 40 minute water-waste they used up all the hot water, but instead I giggled quietly in my cubicle. I was blessed that my first shift was behind the bar and I got to see la Boutique Fantastique and Alamo Race Track while pulling pints. And dance till 3 to the sacred tunes of DJ St. Paul. The next day I was surrounded by children with blue ice-creams and bright pink headphones, whilst staring lustingly (sorry Hook) at Swedish bearded men in white suits who fill the stage.

Breakfast was taken care of. As was lunch and dinner. It's cold, so I buy an extra fleece-blanket (and thermo-socks). I feel like going to the beach, so I climb a small dune and there's the sea, ready to give you a pair of wet feet (een kletspootje halen oftewel pootjekletsen). Nothing is a problem. No tears for me this time. Even the last time, when the ex broke up with me on that very same island, it was still a good holiday. There's sunsets, campfires, home-made kites and bunny-ears sticking out of the sand. Plus fulltime boyscouts at ones disposal, unfortunately there was not enough room in my backpack to take those home (Hook also vetoed it..). But they will be there in september in their coloured heavy-armed-bunny t-shirts with the full-on episode of ITGWO 2011, as will I.